Choć pól i łąk

Odmładzasz krąg,

Roznosząc woń miłosną,

Nie wrócisz mi

Miłości dni,

O czarodziejko, wiosno!



Nie wskrzesisz złud,

Pojących wprzód

Zachwytem serce moje,

Nie dla mnie już

Rumieniec róż

I świeżych uczuć zdroje.



Więc z czasry twej

Dla innych lej

Rozkoszy słodkie miody,

Niech z twoich szat

Rwie cudny kwiat

Kochanków zastęp młody.



Mnie tylko daj

Szumiący gaj

Nad moją głową senną...

I otocz mnie

W głębokim śnie

Miłością dusz promienną.





Adam Asnyk

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl

Choć w praw niezmiennych poruszasz się kole

Jeśli rozpoznasz twórcze ich zamysły

I ten ich związek z dobrem świata ścisły,

I cel ich wieczny w swoją wcielisz wolę -



Wtedy swobodne masz do czynu pole:

Opadło jarzmo, więzy twoje prysły,

I jako czynnik chętny, niezawisły,

W rozwoju świata grasz świadomą rolę.



Lecz gdy chcesz działać ku powszechnej szkodzie

Gwałcić istotne zadania człowiecze -

Trudem Danaid wszelka twoja praca;



Jarzmo niewoli kark ci wtenczas bodzie,

Wyższa potęga przemocą cię wlecze

I przeciw tobie czyny twoje zwraca.





Adam Asnyk

1888

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl

Co złość zniweczy, co występek zburzy,

To miłość z gruzów na powrót postawi,

Upadłą ludzkość z krwi i łez kałuży,

Gdzie ją spychają występni i krwawi,



Czyn poświęcenia podniesie i zbawi,

Myśl, która dobru powszechnemu służy,

Wiedzie za sobą duchów zastęp duży,

Jak łańcuch w niebo lecących żurawi.



Cichych poświęceń nieustanna praca

I serc szlachetnych dobroć promienista

Grzesznej spuścizny przekleństwo odwraca



I coraz głębiej przenikając, czysta

Powszechny skarbiec duchowy wzbogaca,

z którego każdy czerpie i korzysta.





Adam Asnyk

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl

Z wdziękiem wiosny nieśmiertelnym,

W jutrzenkowym blasku szat,

Wraz z orszakiem swym weselnym

Czarodziejka idzie w świat:

Z uwieńczoną biegnie skronią,

Z śpiewem ptasząt, z kwiatów wonią.



Przed nią sylfów jasna rzesza,

Swój weselny nucąc chór,

Na obłokach tęcze wiesza,

I otrząsa rosę z piór,

I obwieszcza jej przybycie:

Świeżą rozkosz, nowe życie.



Świat zakwita cały przed nią

I różowy bierze blask,

Płonie szczęścia przepowiednią,

Pożądaniem słodkich łask.

Wszystko wschodzi, wszystko rośnie,

Pod jej stopą drżąc radośnie.



Ona z twarzą uśmiechnięta,

Coraz nowych gości zwie

Na weselne życia święto,

Na godowe krótkie dnie.

I z złotego swego lejka

Słodycz sączy czarodziejka.



Wiecznie piękna, wiecznie młoda,

Biesiadników poi krąg,

Ledwie komu czarę poda,

Już ją wyrwie z chciwych rąk

I unosi z sobą dalej,

Na świetlanej biegnąc fali.



Próżno za nią skargi gonią,

Próżno westchnień płynie szmer:

Ona z śpiewem, blaskiem, wonią,

Już do innych zdąża sfer,

Zawiedzionym, co się skarżą,

Z uśmiechniętą mówiąc twarzą:



\"Czyż sądzicie, że wy jedni,

Macie zgarnąć cały dzaiał,

Waszym żądzom odpowiedni,

I nasycić pragnień szał?

Że wam jednym tylko służę,

Niosąc życia miód i róże?



Czyż sądzicie, że mnie wiele

Obejść może ludzki los?

Ja natury spełniam cele,

Nie zważając na wasz głos;

Nikt nie wstrzyma mnie na drodze,

Jak przybyłam, tak odchodzę.



Muszę naprzód iść bezwzględnie,

Wszystkim nowy wieścić dzień:

Co zakwitło, niechaj zwiędnie,

Niech opada w mrok i cień,

Ustępując miejsca nowym

Pączkom wonnym a różowym.



Korzystając zatem z chwili,

W której napój niosę wam...

Kto raz czarę mą wychyli,

Co w niej znajdzie - mało dbam;

Czy się cieszy, czy się żali,

Niewzruszona idę dalej.



Nie ma czasu tych żałować,

Co przeżyli porę swą:

Inne usta chcą całować,

Inne serca kochać chcą:

Przyszłość świata, niecierpliwa,

Głośnym krzykiem mnie przyzywa!\"





Adam Asnyk

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl

Dwoje szczęśliwych widziałem na ziemi

I ci mi nigdy nie wyjdą z pamięci

Dwa seica wielkie, czyste, nad któremi

Czuwali zawsze aniołowie święci

I od wszelakiej chronili je skazy,

Pojąc je mlekiem nadziemskiej ekstazy



Ci nic z prawd gorzkich żywota nie znali

I ziemia cala była dla nich rajem,

Widzieli wszystko pięknym i kochali -

I siebie także kochali nawzajem

Ową miłością, co początek bierze

Gdzieś w melodyjnej archaniołów sferze





Adam Asnyk

1897

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl