największe przekleństwo człowieka
Ponieważ jako jedyne przekleństwo
nie przyszło do człowieka w puszce
lecz samo ją przyniosło

Widzą to tylko ci
których nie dosięgła jeszcze jej pajęcza sieć
lub, których porzuciła
Tych "szczęściarzy" jednak jest niewielu

w moje życie wkroczyła ona szesnastego roku egzystencji
Delikatnie wzięła mnie w swoje rozkoszne objęcia
Swoimi pieszczotami doprowadza do ekstazy
Teraz moje ciało i dusza należą do niej

Stałem się zabawką, która bez słowa sprzeciwu
przyjmuje cierpienie i pozwala by wbijano w jej serce sztylety
Aż do momentu, gdy z wyrwanym sercem
zostałem wyrzucony jak zepsuta zabawka, w Dolinę Rozpaczy

Leżąc na jej dnie zauważyłem przed sobą ołtarz
Nagle z okalającej go ciemności wyłania się kobieta
Jest przepiękna!
Z jej drobnych dłoni wypada coś na ołtarz

Czy to możliwe? To serce!
"Oto serce, które składam wam w ofierze Bogowie!"
Wykrzyknęła, po czym uczyniła nieznaczny gest
i ołtarz zapłonął

Czuje jak nagle przeszywa mą pierś ból nie do zniesienia
Jakby serce podobnie do tego na ołtarzu płonęło
Na wpół omdlały
wyczuwam, że ból zanika

Podchodzi do mnie kobieta z zwęglonym sercem w dłoni
Klęka przy mnie i mówi:
"Oto Twe serce!
Od teraz nie będziesz miał sensu życia,

będzie ono jałowe i bolesne.
Zaczniesz się staczać na dno,
aż umrzesz.
A wtedy twa dusza będzie moja!"